Lieve  ,

Grenzen… je komt ze op allerlei manieren tegen. Persoonlijk, moreel, geografisch, ecologisch, etc. Van de huid die je lichaam omsluit tot de rand van het heelal. Van het moment waarop jij voelt: dit is mijn grens, tot de momenten waarop een samenleving samen bepaalt: tot hier en niet verder.

De ultieme persoonlijke grens
Bewust worden van je persoonlijke grenzen is niet altijd eenvoudig. Ze worden op verschillende niveaus ervaren en gevoeld; de ene grens is concreter of makkelijker te benoemen dan de andere. Dat maakt grenzen iets heel persoonlijks.

Naast al deze lagen geloof ik dat ieder mens ook ultieme grenzen kent. Grenzen die je niet bedenkt, maar voelt – vaak pas op het moment dat je ze bereikt.
Soms ontdek je ze als je lichaam uitvalt, je emoties je overspoelen, of er ineens iets niet meer lukt. Het zijn grenzen die je tegenkomt als alles in je ‘nee’ zegt en aangeven: hier houdt het op, zo kan het niet langer.

Ze zijn vaak onzichtbaar voor de buitenwereld, maar diep voelbaar vanbinnen. En juist omdat ze zo fundamenteel zijn, vragen ze om erkenning. 

 "Soms is de grootste kracht niet doorgaan, maar durven stoppen."    

Doorzetten, kracht of overleving?

Doorzetten lijkt krachtig en wordt vaak gezien als een waardevolle eigenschap. Toch kan het ook een overlevingsstrategie zijn, geboren uit een gebrek aan steun of erkenning. Wanneer helpt doorzetten je vooruit, en wanneer niet omdat je het contact met jezelf verliest in een poging vol te houden zelfs als je uitgeput raakt?

Reflectie:

·       Heb jij weleens zo’n ultieme grens gevoeld: tot hier en niet verder?

·       Zet jij door vanuit kracht, of vanuit gewoonte of overleving?

·       Herken jij het verschil tussen een grens die jij zelf voelt, en een grens die door de             buitenwereld wordt opgelegd?

Ik heb er zelf verder over geschreven, omdat ik geloof dat velen iets kunnen herkennen in dit spanningsveld. 

Wil je hier meer over lezen? Op mijn website staat een nieuwe artikel over dit onderwerp klaar.

Harte groet,

Anita