Hoe laat een mens iets van zichzelf achter in een ander?

Letterlijk vertaald betekent de zin: "Een mooi leven staat geschreven in de mensen die je achterlaat."

Voor mij gaat die zin niet over woorden die letterlijk in mensen geschreven staan. Ook gaat hij niet over wat we hebben bereikt of bezeten. Ik lees er het volgende in: dat iets van ons zichtbaar blijft in de mensen die we hebben geraakt.

Hoe geven we iets van onszelf door?

We nemen niet alleen kennis van elkaar over. We nemen ook iets over van de manier waarop anderen naar zichzelf, naar anderen en naar het leven kijken. Van hoe zij reageren, luisteren en met mensen omgaan.

Dat kan gebeuren door ouders, leraren, collega's, vrienden, een partner of zelfs iemand die maar kort op ons pad komt.

Een kind dat opgroeit bij ouders die met aandacht luisteren, leert vaak zelf ook aandachtig luisteren. Een collega die zich jarenlang echt gezien voelt door zijn leidinggevende, merkt misschien jaren later dat hij zijn eigen collega's op dezelfde manier benadert. Een vriend die altijd nieuwsgierig bleef, kan ons leren om vragen te blijven stellen in plaats van snel te oordelen.

Vaak gebeurt dat ongemerkt. Niemand zegt: "Vanaf vandaag neem ik jouw geduld over." Maar toch kan het langzaamaan onderdeel worden van wie we zelf zijn.

We geven meer van onszelf door dan we beseffen. Niet alleen in wat we zeggen, maar vooral in hoe we leven.

Misschien is dat wel wat deze zin zo bijzonder maakt. Niet omdat een ander een kopie van ons wordt, maar omdat iets van ons zichtbaar kan worden in de manier waarop die ander leeft.

Daardoor krijgen de woorden ‘in the people you leave behind’ voor mij een diepere betekenis.

Wat zegt in the people you leave behind eigenlijk?

Als we terugkijken op iemands leven, kijken we vaak naar foto’s en horen we een levensloop. Meestal wordt er gesproken over het gezin van herkomst, hobby’s, opleidingen en functies die iemand had en de verschillende rollen die die persoon in het leven vervulde. Dat vertelt veel over hoe iemands leven eruitzag.

Maar door de woordkeuze 'in the people you leave behind' ontstaat er een ander accent. Niet op wat iemand heeft gedaan, maar op hoe die persoon het leven van anderen heeft geraakt.

"Bij hem voelde ik me altijd veilig."

"Door haar leerde ik de waarde van attent zijn."

Soms krijgen we onverwacht een glimp van de invloed die we al op een ander hebben gehad. Zo lieten mijn kinderen mij al eens weten dat zij de manier waarop ik mijn moederschap vormgeef, als voorbeeld zien voor hoe zij later hun eigen kinderen willen opvoeden. 😊

Voor mij is dat de kern van deze zin. 

De mensen die je ontmoet kunnen iets van jou met zich meedragen. Niet alleen in de vorm van herinneringen, maar ook in de manier waarop zij denken, voelen of anderen tegemoet zijn gaan treden.

Welke sporen laten wij achter?

Vaak hebben we geen idee welk invloed we op anderen hebben. Een gesprek dat jij allang bent vergeten, kan voor een ander een keerpunt zijn geweest. Of je denkt dat je niets bijzonders hebt gedaan, terwijl iemand juist door jouw geduld, vertrouwen of humor een stukje milder naar zichzelf is gaan kijken.

We laten altijd iets achter. De vraag is alleen: wat?

Niet alleen liefde, aandacht en geduld werken door. Ook onverschilligheid, hardheid of voortdurend oordelen kunnen sporen nalaten.

En zo ‘schrijven’ we misschien elke dag, zonder dat we het beseffen, een paar regels in het leven van iemand anders.

Dat brengt me bij een paar vragen die we ons kunnen stellen:

• Wat hebben de mensen om mij heen van mij meegenomen?
• Welke sporen wil ik eigenlijk nalaten in de levens van anderen?
• En leef ik daar nu al naar?

Foto: cottonbro studio / Pexels