Lieve  ,

Als iets je raakt
Soms gebeurt het ineens.
Een blik, een opmerking, een stilte.
En je merkt: dit raakt me.
 
Vaak reageren we dan sneller dan we zouden willen.
We trekken ons terug, schieten in verdediging, of worden streng voor onszelf met gedachten als: stel je niet aan of waarom reageer ik zo?  
En zo gaan we soms voorbij aan wat er eigenlijk in ons speelt.
 
Terwijl er onder die eerste reactie vaak iets anders schuilgaat.
Misschien een oude gevoeligheid.
Misschien een verlangen om gezien of begrepen te worden.
 
“Between stimulus and response there is a space. In that space is our power to choose our response.”
— Viktor Frankl
 
Wat deze woorden laten zien, is dat er een moment is tussen wat er gebeurt en hoe we reageren. Hoe klein dat moment ook is, daarin kan iets verschuiven.
 
Misschien niet meteen in wat je voelt, maar wel in hoe je ermee omgaat. 

Even stilstaan.

In dat korte moment kan het helpen om eerst op te merken: Dit doet iets met mij.
 
Misschien helpen dan één of twee vragen;
1) Wat gebeurt er nu in mij? Voel ik spanning, verdriet, boosheid, schaamte, of misschien een verlangen om gezien te worden?

2) Wat heeft dit geraakte deel in mij nu nodig; bescherming, begrenzing, of juist mildheid? 

Alleen al bij die vragen stilstaan kan maken dat er iets verandert.

Misschien reageer je niet meteen vanuit verdediging.
Misschien spreek je jezelf niet direct streng toe.

En soms ontstaat daar wat meer ruimte om te reageren op een manier die beter past bij wat je nodig hebt.

Een liefdevolle groet,

Anita